ทำตัวตามสบายเหมือนเช่นทุกที 

ไม่มีทุกข์ร้อนอะไร 

พอดนตรีบรรเลงเพลงที่คุ้นเคย 

เราเองก็ยังร้องไป 

ถึงคล้ายๆ ไม่เป็นไรซักหน่อย 

แต่พอมองดูคนที่เขามีใคร 

แม้ว่าผู้คนจะรายล้อมอยู่ 

ยังเผลอเหงาในใจ 



* 

เมื่อไหร่จะมีใครๆ สักคนที่เป็นของเรา 

เมื่อไหร่จะมีใครๆ สักคนนะที่รักเรา 

เท่านี้ที่ต้องการขอเกินไปตรงไหน 

เมื่อไหร่จะมีใครๆ สักคนที่เคียงข้างเรา 

แค่อยากจะมีคนที่ทำให้ใจไม่ต้องเหงา 

ไม่รู้ต้องเมื่อไหร่ เหมือนมันยังห่างไกล 



นาฬิกาเวลาพึ่งจะเที่ยงคืน 

ผู้คนก็มากมาย 

พอดนตรีบรรเลงเพลงให้เต้นกัน 

ใครๆ เขาก็เต้นไป 

ยิ้มและทักทายกับคนรู้จัก 

แต่คงไม่มีใครนึกซึ้งใจเรา 

ทั้งที่ผู้คนก็รายล้อมอยู่ 

ยังเผลอนึกเบาๆ 



(*) 



(*) 



ไม่รู้ต้องเมื่อไหร่ 

เหมือนมันยังห่างไกล